In het verleden liepen veel paartjes arm in arm. Getrouwd, verloofd, verliefd – oud en jong. Naast stelletjes zag je ook vriendinnen ingehaakt rondgaan, of ouders met hun opgroeiend kroost. Ikzelf deed dat een enkele keer met mijn moeder – zij leidde. Bijvoorbeeld als ik meeging (of mee moést) naar de Haagse binnenstad om kleding of schoolspullen te kopen bij V&D, C&A, De Bijenkorf, Kreymborg, Hema of Peek & Cloppenburg. In die stadse drukte voelde gearmd lopen veilig voor een onzekere juveniel. En ’s winters lekker warm. Later, toen moeder op leeftijd was, deden we dat weer, maar dan leidde ik.
Arm in arm lopen zie je anno nu – de hoogtijdagen van het individualisme – veel minder, behalve bij ouderen. Buiten hen wordt deze manier van lopen slechts toegepast door mensen die hulp behoeven omdat ze slecht ter been zijn. En dat kunnen dus ook geblesseerde jongeren zijn die ondersteund van het sportveld strompelen, of gewonde soldaten van het slagveld. Daarnaast zie je soms visueel beperkten gearmd lopen, wellicht bij gebrek aan een hoogopgeleide labrador.
Belangrijkste ingrediënt bij deze loopwijze is de aanwezigheid van een medemens, of in de nabije toekomst een huidwarme robot. Dat komt dan heel goed uit, want lijfelijk contact schijnt voor aanmaak van gelukstofjes te zorgen. Als ontluikende geluksgoeroe stel ik daarom voor dat iedereen verplicht ingehaakt over straat gaat, maakt niet uit met wie. Oud met jong, licht met donker, straight met queer, keppeltje met bruinhemd, hooligan met EO-jongere. Tabee individu, welkom wij-gevoel. Desnoods vraag je willekeurige voetgangers of ze dezelfde kant op gaan. Hup, inhaken en door. Wie toch zo nodig in z'n uppie over straat moet mag rekenen op eenzame opsluiting, dus dát ook in je uppie. Aardige bijvangst: lagere misdaadcijfers.
Ja heus, ons wacht een nieuwe heilstaat. De zoveelste.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten