Op het strand. Deel 3

Ofschoon ruimte te over, streken drie kerels ongemakkelijk dicht naast mijn Zeeman-badlaken neer. Generaliseren is bedenkelijk – waarom eigenlijk? –, maar dit waren in mijn optiek toch wel erg archetypische Oost-Europeanen. Ogen die elk contact leken te vermijden, peuken die tussen duim en middelvinger nonchalant werden weggeknipt, het zand in. Zelfs mijn allervriendelijkste hoofdknikje werd bot genegeerd. Daarover lichtelijk verbolgen, vroeg ik me af waarom binnen Europa de verfijning afneemt naarmate men oostwaarts trekt. Maar met dit soort muizenissen schiet je als recreant geen moer op. Derhalve ging ik op mijn rug liggen en sloot de luiken, hopend op een mooie droom.
     Op de drempel tussen besef en gesnurk schrok ik me het leplazarus van een harde stuiterbal in het zand, enkele handbreedtes naast me. Opkijkend zag ik dat die afkomstig was van het drietal dat zich vermaakte met een spelletje hooghouden. Excuses, ho maar. Ze gingen stug door, waarbij ik zag dat hun techniek nul was en dat die bal dus overal kon belanden. Ook op mijn snuit of pens.

     Vanzelfsprekend lag ik er vanaf dat moment niet meer ontspannen bij. Sterker: ik vervloekte alles voorbij Berlijn. Waarom hebben ze godskolere dat IJzeren Gordijn destijds neergehaald? Oké, het zorgde er uiteindelijk voor dat veel van dat toenmalige steppenvolk nu onze tomaten plukt, ons vlees uitbeent en onze muurtjes stukadoort. Maar het verwijderen van die fysieke en politieke scheidslijn zorgde ook voor beëindiging van de Koude Oorlog, wat enerzijds hartstikke fijn was maar anderzijds misschien wel niet. Oké, Stalin was een paranoïde massamoordenaar. Maar met zijn opvolgers – van Chroestjov t/m Gorbatsjov – was het soms best gezellig koekjes bakken. Bovendien hadden we, indien de Koude Oorlog nog immer gaande was, nu wellicht nog een vorm van dienstplicht gekend, iets wat de samenleving beslist ten goede zou zijn gekomen, denk aan discipline, ontzag én integratie. 

     Het klinkt vergezocht, maar feit is dat de val van het IJzeren Gordijn er indirect toe heeft geleid dat mijn strandplezier linea recta naar de goelag werd verbannen.

Op het strand. Deel 2

Het Bataviastrand is nu veel drukker dan de vorige keer. De schoolvakanties zijn begonnen, en dan is het ook nog weekend. Veel gezinnen met kinderen. En grote groepen jongeren.
     Gelukkig ben ik hier niet de enige senior. Schuin rechts voor me zit een generatiegenoot in kleermakerszit op zijn badlaken, eveneens solo. Een magere man, vrijwel kaal. Het weinige haar dat hij nog bezit, heeft hij tot sprietig staartje gebundeld dat bungelt op zijn knokige rug. Ieder het zijne, zeg je dan ridderlijk. 

     Mannen met staartjes of knotjes – jong en oud – zie je anno nu best veel. Maar in 1970 was dat bijzonder. Ik was toen eenentwintig, kwam gekortwiekt uit militaire dienst. Dus liet ik mijn haar vrijuit groeien, tot, nou ja, dat zag ik dán wel weer. Juist in die periode kocht ik het debuutalbum van de band Chicago Transit Authority, later ingekort tot Chicago, wat beter bekte. Ik was weg van deze formatie, vooral vanwege de jazz fusion sound, met dank aan de krachtige blazerssectie, toen uniek in de rockscene. Op de lp-hoes zag ik dat een van die blazers zijn lange lokken tot een staartje had vervlochten. Ik was gelijk verkocht. Vond het ruig, stoer, uitdagend, rebels, tegendraads, non-conformistisch, anti-establishment. Kortom: vrij! Kerels met staarten associeerde ik, naast rockers en kunstenaars, met inheemse krijgers, vikingen, samoeraivechters en andere verheven types. Op hen wilde ik lijken. 

     De praktijk bleek weer eens weerbarstig. Lang haar zát gewoon niet lekker. Zo'n dos voelde snel te warm, werd plakkerig en irritant jeukerig. Bovendien was ik geen rockmuzikant maar een schuwe kantoorklerk – ken jezelf.
     Nu ik er zo op terugkijk stijgt mijn achting voor de bijna kale boomer op het strand rechts voor me op zijn badlaken, in kleermakerszit. Zijn sprietig staartje hangt tussen de schouderbladen, als bij een rocker of samoeraivechter in ruste. Híj wel.

Op het strand. Deel 1

Het Bataviastrand is vandaag, een maandag, paradijselijk: 23 °C en weinig badgasten. Het zuchtje wind is weldadig, de golfslag meditatief, de hemel diepblauw waarin minuscule schapenwolkjes. Soms klopt alles.
     Totdat een van die witte schaapjes pesterig voor de zon blijft hangen, voor mijn zon. Vreemd. Ik ken geen natuurkundige wet die verklaart waarom dat wolkje precies op dié plek blijft rondhangen en niet verder drijft, wat die andere wolkjes wél doen. Alsof het Hogere mij een loer wil draaien. Nou geloof ik niet in het Hogere, maar misschien is dat het juist, dat Het wél bestaat. En dat Het vilein denkt: Gij, Johann Rudolf Nagel, gelooft niet in mij en dús zal ik u eens lekker een loer draaien. Jawel, voor zo’n rotgeintje acht ik Het of Hem best in staat. Want zeg nou zelf, waarom zou iets bovenzinnelijks voor ons automatisch iets goeds betekenen? Alleen al vanwege dit soort aannames lijkt mij het idee van het Hogere ordinair mensenwerk, meer niet.
     Gelukkig, het schapenwolkje drijft eindelijk verder, de zon schijnt weer recht op mijn konterfeitsel. Dat zal heus niet jofel zijn voor de huidcelletjes. Maar ik gedij erop, zie het als opslag voor later, denkend aan november & Co. Investeren heet zulks.
     Links van mij, vanachter het havenhoofd, kiest de veerboot het zeegat, de nationale driekleur fier aan het achtersteven. Op het bovendek zie ik dagjesmensen zich laven aan de zomer. Mogelijk verkneukelen ze zich reeds op hun bestemming: de Markerwadden. Het paradijs bestaat, ligt verderop in het Markermeer, is nog niet eens zo lang geleden aangelegd. Inderdaad, ook deze eilandengroep is ordinair mensenwerk. Net als het strand waarop ik momenteel relax en waarvan ik soms te water ga. Maar wat zou het? Niks mis mee. Heerlijk zelfs. Zeker nu dat ene pesterige schapenwolkje is verdwenen. Ins Blaue hinein, zeg je in het Duits. Mooier kan niet.

Op rustige dagen heb je het Bataviastrand goeddeels voor jezelf.
Bij krachtige wind is het ook een eldorado voor kite surfers.

Heel anders is het beeld op hoogtijdagen.
Op de achtergrond houdt het imposante kunstwerk De Hurkende Man
altijd een oogje in het zeil, als een soort permanente strandwacht.

Foto: Studio Wierd

Doornroosje

Ergens las ik dat Disneyland Parijs verlies lijdt. Mea culpa, want aan mij verdiende het vermaarde attractiepark geen rooie cent. Ik kwam er nooit – gaat ook niet gebeuren.
     Tweemaal in mijn leven bezocht ik een pretpark. Ik was een jaar of zeven en nog maar kort in dit deel van de wereld. Een van onze eerste verkenningstochtjes was een bezoek aan Drievliet aan de rand van Den Haag. Het bestaat nog steeds, is uitgegroeid tot een serieus attractiepark, heet nu Familiepark Drievliet. Eind jaren vijftig was het slechts een veredelde speel- en theetuin. Een van de kinderattracties werd gevormd door een kleine omloop voor driewielertjes met een houten paardenhoofd als stuur. Best leuk. Helaas ging tijdens mijn rit de driewieler kaduuk, een wieltje begaf het. Een herkansing kreeg ik niet wegens beperkt gezinsbudget. Trauma.
     Mijn volgende pretparkbezoek was twee jaar later, de Efteling. Als negenjarige vond ik de man met die uitschuifbare nek, Langnek, een afstotelijk wezen. En Doornroosje vond ik er maar larmoyant bijliggen, ofschoon ik dat woord nog niet kende. En dan was er nog een fakir op een vliegend tapijt. Ik knapte ook op hém af vanwege de duidelijk zichtbare staaldraden die zijn tapijt in de lucht hielden. Desillusie.
     In mijn herinnering waren de heen- en terugreis de hoogtepunten van dat dagje Efteling. Mijn clan had een VW-busje gehuurd waarmee we naar het verre Kaatsheuvel afreisden. Ik keek toen mijn ogen uit naar de kaarsrechte lijnen waaruit Nederland bestond en ook naar al dat gekleurde blik op de weg, want ik was gek op autootjes. Als gezegd kon de Efteling zelve me gestolen worden. En die mening heb ik nooit bijgesteld, ook niet nu deze bestemming internationale naam en faam geniet. Zelfs met eigen kroost bezocht ik het pretpark nooit, iets waar ik soms nog op word aangesproken – gekscherend, dat gelukkig wel.
     Sowieso heb ik weinig op met pretwoordjes. Pretpakket, ijspret, voorpret, vakantiepret, pretletters, pretsigaretten, pretpark. Ophoepelen! 

     Of dit soort negativiteit gevolg is van genoemde jeugdervaringen betwijfel ik. Aangeboren chagrijn ligt hier meer voor de hand. 

Fotograaf: Jan van Eijk

Wikimedia Commons

The North Face

In het bekende koopjesdorp, bij mij om de hoek, stuit ik op een nieuw winkelfiliaal. The North Face, prijkt op de gevel. Met mijn beste kijken-niet-kopengezicht stap ik binnen. Truien, broeken, T-shirts, schoeisel en vooral veel jacks. Bij dit modemerk staat, weet ik, buitensport hoog in het vaandel, wat het logo ook uitdraagt: het gestileerde profiel van de Half Dome, de kenmerkende halfronde berg in Yosemity National Park, Californië. Sowieso verwijst binnen het alpinisme de algemene term 'north face' naar de door kou en sneeuw lastig te beklimmen noordwand van menig gebergte.
     Al langere tijd constateer ik echter dat er meer aan de hand is met The North Face. Ja, het merk is populair, zie je veel om je heen. Maar het bijzondere is – ik speel weer 'ns voor amateur-socioloog – dat de kleding gedragen wordt door een grote diversiteit aan mensen, vooral mannen, die weinig met elkaar gemeen hebben. 

     Puberbro's op fatbikes kiezen voor dit modemerk, maar ook AOW'ers. Tevreden burgers achter een kinderwagen, maar ook woedende betogers. Links en rechts, theoretisch en praktisch opgeleiden. Vanzelfsprekend dragen klimmers en andere outdoortypes het spul, meestal pure individualisten. Daarentegen is het merk ook populair bij hen die juist 't liefst groepsgewijs optrekken, denk aan hooligans. Voor de laatsten vormen de jacks en hoodies zowat een uniform, zeker met capuchon op.

     Dus, wat is er aan de hand, wat maakt dat The North Face zo'n mensendiversiteit aanspreekt? Is het gewoon een ijzersterk inclusiemerk? Of heeft het te maken met de breed gedragen, maar onbewuste idealisering van het Noordse leven? De inspirerende cultuur die we associëren met blakende frisheid, reinheid, puurheid, gezondheid, welvarendheid, flinkheid, blondheid, blankheid?

     Ik weet het niet, maar in dat kader moet ik toch denken aan een kleine eeuw geleden. Destijds ontstond bij onze Germaanse buren namelijk een beweging die exact deze Noordse waarden najoeg, als lichtend voorbeeld voor alle Ariërs. Wel voerden de Nazi's, want over hen heb ik het, destijds een agressiever ogend logo dan The North Face. En een agressiever beleid.

Het logo van The North Face toont het dwarsprofiel
van de Half Dome in Yosemity National Park, Californië.
De granietberg is aan de ene kant bijna rond, maar aan
de noord(west)zijde een vrijwel loodrechte muur. En dus 
 een extreme uitdaging voor sportklimmers.

De beroemde Half Dome in het echie.
Ooit stond ik aan de voet van deze steenwand. Ik keek
toen 90° omhoog en spotte enkele gekleurde stipjes. Het waren
klimmers op weg naar de top van de in waterverfachtig grijs en
sepia dooraderde, loodrechte muur. Of op weg naar de dood. 
Eeuwige vraag: Wat bezielt de mens?
                                                                                                       
 Bron: Wikipedia                                                                  Fotograaf: Thomas Wolf

Alpe d'Huzes

Jeugdvriend Aad overleed acht jaar terug, op z'n 69ste, aan multipel myeloom, wellicht beter bekend als de ziekte van Kahler, een vorm van beenmergkanker. Volgens geleerden is bij deze ziekte de erfelijkheidsfactor zeer klein. Hoeveel pech heb je dan als ruim een jaar na het overlijden van je vader, jij óók wordt gediagnosticeerd met 'Kahler'? Precies dát overkwam Maaike, dochter van Aad, moeder van drie kinderen.
     Gelukkig staat de wetenschap niet stil. Nee, helaas bestaat er nog geen duidelijke remedie tegen de ziekte van Kahler. Wél is men nu een stuk verder. Ofschoon nog in experimentele fase, zijn de resultaten hoopgevend, vooral in de VS maar ook hier. Maaike is daar een mooi voorbeeld van. Dit bewijst deze dappere vrouw (o.a.) door, ondanks haar fysieke klachten, deel te nemen aan Alpe d'Huzes. 

     Voor wie het niet weet: de uitdaging bij dit evenement betreft het beklimmen (meestal per fiets) van de gevreesde berg Alpe d'Hues, bekend uit de Tour de France. Het wordt jaarlijks georganiseerd ten bate van aandacht en (sponsor)gelden voor meer en beter kankeronderzoek en bestrijding van de ziekte. Daarnaast is het volbrengen van deze zware Alpentocht voor veel deelnemers een eerbetoon aan degene(n) die ze aan kanker verloren. Voor Maaike is de bergklim dan ook een dubbele daad.     

     Dus aan alle deelnemers, in het bijzonder aan haar: Zet 'm op!

     Alpe d'Huzes vindt plaats komende donderdag 4 juni. Doneren mag.

Kort filmpje over Maaike zien? Klik HIER

Belevenissenbos

 

Vorige week stond op deze plek het verhaaltje over iemand die zich kapot ergerde
aan het Belevenissenbos in Lelystad. (Zie blogje hieronder.) Het was deze persoon
opgevallen dat het dierenbestand - met name reeën en vossen - in het omliggende
groen, sterk achteruit was gegaan tijdens en na de aanleg van dit project.

Deze week zag ik in een regionale krant bovenstaande paginagrote advertentie waarin
werd uitgelegd hoe ruim € 70.000 aan Europees gelden in dit project was geïnvesteerd
zodat kids tijdens schoolreisjes 'de natuur leren verkennen via lessen en buitenspelen'.
In de praktijk komt het erop neer dat € 70.000 is besteed aan het, door drukte, verjagen
van wild ten gunste van kinderen die de natuur leren verkennen door erin te ravotten.
De persoon uit het vorige verhaaltje is geen kinderhater,
maar hiér wordt hij toch aardig grumpy van, wat vrij zacht is uitgedrukt..