Totdat een van die witte schaapjes pesterig voor de zon blijft hangen, voor mijn zon. Vreemd. Ik ken geen natuurkundige wet die verklaart waarom dat wolkje precies op dié plek blijft rondhangen en niet verder drijft, wat die andere wolkjes wél doen. Alsof het Hogere mij een loer wil draaien. Nou geloof ik niet in het Hogere, maar misschien is dat het juist, dat Het wél bestaat. En dat Het vilein denkt: Gij, Johann Rudolf Nagel, gelooft niet in mij en dús zal ik u eens lekker een loer draaien. Jawel, voor zo’n rotgeintje acht ik Het of Hem best in staat. Want zeg nou zelf, waarom zou iets bovenzinnelijks voor ons automatisch iets goeds betekenen? Alleen al vanwege dit soort aannames lijkt mij het idee van het Hogere ordinair mensenwerk, meer niet.
Gelukkig, het schapenwolkje drijft eindelijk verder, de zon schijnt weer recht op mijn konterfeitsel. Dat zal heus niet jofel zijn voor de huidcelletjes. Maar ik gedij erop, zie het als opslag voor later, denkend aan november & Co. Investeren heet zulks.
Links van mij, vanachter het havenhoofd, kiest de veerboot het zeegat, de nationale driekleur fier aan het achtersteven. Op het bovendek zie ik dagjesmensen zich laven aan de zomer. Mogelijk verkneukelen ze zich reeds op hun bestemming: de Markerwadden. Het paradijs bestaat, ligt verderop in het Markermeer, is nog niet eens zo lang geleden aangelegd. Inderdaad, ook deze eilandengroep is ordinair mensenwerk. Net als het strand waarop ik momenteel relax en waarvan ik ter verfrissing geregeld het water inplons. Maar wat zou het? Niks mis mee. Heerlijk zelfs. Zeker nu dat ene pesterige schapenwolkje is verdwenen. Ins Blaue hinein, zeg je in het Duits. Mooier kan niet.
 |
| Op stille dagen heb je het Bataviastrand goeddeels voor jezelf. Bij krachtige wind is het ook een eldorado voor kite surfers. |
 |
| Heel anders is het beeld op hoogtijdagen. Op de achtergrond houdt het immense stalen kunstwerk De Hurkende Man altijd een oogje in het zeil, als een soort permanente strandwacht. Foto: Studio Wierd |
