De wat stugge, zwijgzame houthakker ontmoet een vrouw, bouwt voor hen een blokhut langs een rivier. Ze krijgen een kindje. Ze zijn gelukkig. Maar hij moet soms maanden van huis om geld te verdienen met zijn werk voor de spoorwegen. Als hij, na zo'n lange afwezigheid, op een dag thuiskomt ontdekt hij dat een enorme bosbrand hun huisje heeft verslonden. Van vrouw en kind geen spoor.
Verder gaat zijn leven, in stilte en eenzaamheid. Hij bouwt op dezelfde plek een nieuw huisje. Hij neemt weer werk aan. Soms hakt hij hout, soms doet hij iets anders, waar dan ook. Als hij thuis is, voor zijn blokhut zit, staart hij naar de rivier, de velden, de boomtoppen. Op zijn hoed kaatst zonlicht, drupt regen en dwarrelt sneeuw. Hij ziet een grizzly doodgemoedereerd voorbij wandelen. Hij adopteert een nestje zwerfhonden. Hij wordt ziek, ligt te ijlen, wordt weer beter. Leven doet hij van de natuur en van toevallige klusjes. Het bittere gemis van vrouw en kindje verdwijnt echter nooit, neemt soms zelfs hallucinante vormen aan.
De jaren verstrijken zonder verdere hoogte- of dieptepunten. Zelfs twee wereldoorlogen passeren hem relatief ongemerkt. Wel ziet hij Amerika veranderen. Bijl wordt motorzaag, de natuur verliest steeds meer terrein, houten huizen maken plaats voor stenen, auto's worden gemeengoed, vliegtuigen komen over. Op zijn oude dag, laat zestiger jaren, ziet hij ergens op een openbaar beeldscherm hoe een van de eerste astronauten vanuit zijn ruimtecapsule de aarde filmt. Met een blik van ongeloof kijkt de nu bejaarde man via het scherm naar de aardbol waarop hij staat.
Verder gaat zijn leven, in stilte en eenzaamheid. Hij bouwt op dezelfde plek een nieuw huisje. Hij neemt weer werk aan. Soms hakt hij hout, soms doet hij iets anders, waar dan ook. Als hij thuis is, voor zijn blokhut zit, staart hij naar de rivier, de velden, de boomtoppen. Op zijn hoed kaatst zonlicht, drupt regen en dwarrelt sneeuw. Hij ziet een grizzly doodgemoedereerd voorbij wandelen. Hij adopteert een nestje zwerfhonden. Hij wordt ziek, ligt te ijlen, wordt weer beter. Leven doet hij van de natuur en van toevallige klusjes. Het bittere gemis van vrouw en kindje verdwijnt echter nooit, neemt soms zelfs hallucinante vormen aan.
De jaren verstrijken zonder verdere hoogte- of dieptepunten. Zelfs twee wereldoorlogen passeren hem relatief ongemerkt. Wel ziet hij Amerika veranderen. Bijl wordt motorzaag, de natuur verliest steeds meer terrein, houten huizen maken plaats voor stenen, auto's worden gemeengoed, vliegtuigen komen over. Op zijn oude dag, laat zestiger jaren, ziet hij ergens op een openbaar beeldscherm hoe een van de eerste astronauten vanuit zijn ruimtecapsule de aarde filmt. Met een blik van ongeloof kijkt de nu bejaarde man via het scherm naar de aardbol waarop hij staat.
Een jaar later gaat hij dood, alleen, in zijn eenvoudige blokhut aan de rivier.
Ik vond het zeldzaam mooie cinema. Spaarzame dialogen, een voice-over die de scenes kalm aan elkaar praat. Een levensverhaal zonder plot, net zoals bij vrijwel iedereen, waarna de vergetelheid alles toedekt. Train Dreams is zowel een uiterst indringend beeldverhaal als een rustige vertelling over een door omstandigheden solo levend mens. In dit geval een zwijgzame houthakker. En zijn spaanders.
Ik vond het zeldzaam mooie cinema. Spaarzame dialogen, een voice-over die de scenes kalm aan elkaar praat. Een levensverhaal zonder plot, net zoals bij vrijwel iedereen, waarna de vergetelheid alles toedekt. Train Dreams is zowel een uiterst indringend beeldverhaal als een rustige vertelling over een door omstandigheden solo levend mens. In dit geval een zwijgzame houthakker. En zijn spaanders.
Trailer zien? Klik HIER. Film is te zien op Netflix, getiteld Treindromen.
Ik ga onmiddellijk kijken! Bedankt voor de tip.
BeantwoordenVerwijderen