De meneer op het bankje (met nog steeds die banaan in zijn hand) vindt het echter helemáál niet leuk. Ten eerste voelt het ongemakkelijk om als man solo bij een recreatieplek voor kinderen te zitten. Wat zullen ze wel niet van hem denken? Maar belangrijker is dat dit speelbos zijn leefwereldje heeft verstierd.
Het terrein werd een jaar of tien geleden gerealiseerd juist in het van oorsprong meest ongerepte deel van het Zuigerplasbos – mogelijk zelfs een natuurkraamkamer –, de plek waar hij altijd zo graag kwam. Maar sinds deze oase van rust is omgeturnd tot avonturenbos voor de jeugd, is de natuur achteruit gekacheld. In het verleden zag hij juist hier tegen zonsondergang vaak reeën grazen, konijnen dartelen en vossen sluipen. Jammerlijk hoe de kinderdrukte de viervoeters verjoeg.
De meneer op het bankje ergert zich nu kapot aan de zweverige planologen en uitvoerende klootviolen die destijds met het onzalige idee kwamen om deze natuurplek op te offeren aan ravottende, maar vooral blèrende koters: Ja, jullie kutkinderen hebben vast al alles wat je hartje begeert, en nu dus ook het eens mooiste deel van het groen. Rot/lazer/zout/tief op met jullie fokking belevenissenbos, verwende etterbakjes!



Geen opmerkingen:
Een reactie posten