Haat

In een stadsplantsoen liepen twee hoofddoekjes zij aan zij. Toen ze mij passeerden ving ik flarden van hun gesprek op. De ene moslima zei klagend: ‘Oohhh honden, die haat ik écht!’ Waarop de tweede reageerde met ‘Hoe kun je die nou háten?’
Het eerste zinnetje was geen verrassing. Bekend is immers dat bij sommige religies honden of varkens als slechte, onreine dieren worden gezien. Dat het ene dier het andere als onrein bestempeld is in mijn optiek een aardig bewijs dat religie en krankzinnigheid vaak naadloos in elkaar over kunnen vloeien, maar dat terzijde.
De reactie van de andere dame deed mijn mening echter weer kantelen. Sterker nog: ze bracht mij, met haar redelijke vraag waarom je honden zou haten, juist hoop en positiviteit. Ze bewees ermee dat een gelovig mens, ondanks de striktheid van zijn/haar religie, ook in staat is helder na te denken en te relativeren. En juist relativering is zo’n sterk wapen tegen haat. Want wie dat niet doet en wie bijvoorbeeld een hond ‘écht haat’, die kan net zo makkelijk kangoeroes, azalea’s, roodharigen, Belgen, rooibosthee, paperclips, Peugeots óf hoofddoekjes haten.

Boomer

Pas geleden werd ik voor het eerst voor boomer uitgemaakt. Dat was tijdens een gesprek met Nick, een twintiger. Terecht wellicht, want interessantdoenerig vertelde ik gelezen te hebben dat de voorbije 'jaren tien' tot het decennium van de smartphone werden bestempeld. Vervolgens merkte ik op dat het ook het decennium van de burn-out was en dat veel onderzoeken wezen op het verband tussen deze twee fenomenen. Nick reageerde daarop fel: ‘Dat vind ik nou toch zó’n typische boomer-opmerking!’
Om het licht te houden gaf ik hem gelijk: 'bingo, ik bén een boomer.' Maar er snel achteraan oreerde ik betweterig: ‘Die burn-outs doen zich overigens vooral voor bij jullie millennials, Nick. Dus bij jouw generatie die de hele dag met smartphones in de weer is.’
Boos kijkend zei hij daarop dat áls dat zo was, ze dan niet verstandig met hun smartphone omgingen. ‘Je moet gewoon niet op alles reageren,’ schamperde Nick. Zelf had hij daarom nérgens last van, vertelde hij, waarbij hij uitdagend benadrukte dat zijn iPhone altijd aanstond, dus ook ‘s nachts. 'No problems at all.'
Ik twijfelde daarop op te sommen dat zijn studie uiterst moeizaam was verlopen, dat hij niet erg ingenomen leek met zijn huidige baantje, dat hij zijn geluk vooral haalde uit wiet, dat het daarom niet erg klikte met zijn ouders, dat zijn vriendengroep ook al niet bepaald stimulerend was, kortom dat hij een weinig gelukkige indruk op mij maakte. Maar ach, die indruk maakte deze irritante boomer in zijn jongere jaren ook vaak niet, en kijk wat voor ongekend succesnummer hij uiteindelijk werd. Dus wellicht komt het later goed, met Nick.

Slavernij

Bij de Hema stond ik voor het schap met portemonnees, de mijne was aan vervanging toe. Helaas was de keuze niet reuze. Dat was ik anders gewend van de Hema, waar ik wat geldbuidels betreft in het verleden altijd makkelijk scoorde. Dat kwam, beredeneerde ik, doordat we tegenwoordig meer behoefte hebben aan een etui voor bankpasjes, credit- en andere cards dan aan een ouderwetse beurs. Want ja, wie loopt er nu nog met (veel) duiten op zak? Afijn, de Hema verkocht welgeteld één modelletje dat mij geschikt leek. Hij kostte 15,99 euro, maar was robijnrood. Vanwege zijn kleur zag ik af van aankoop.
Een kwartier later stond ik bij de Action, daar verkopen ze van alles, dus waarom geen portemonnee? En warempel, vrijwel dezelfde als bij de Hema, maar dan voor 3.99 euro! Eveneens van leder maar goddank in zakelijk zwart en bruin. Dat werd hem dus.
Wachtend in de rij voor de kassa vroeg ik me af waarom de Action-beurs slechts een kwart kostte van zijn Hema-neef. Een obscure ledersoort misschien? Of heeft het iets van doen met slavenarbeid? Met enig schuldgevoel rekende ik af.
‘Contant of pin,’ vroeg de caissière.
‘Pinnen,’ zei ik als slaaf van mijn bankpasje.

Scheiden

Begin januari en de twijfel heeft nu al hard toegeslagen. Ik sta buiten voor mijn papiercontainer, in mijn hand een kalender van het voorbije jaar. Die kalender moet in de papierbak, simpel. Maar dat ding wordt bijeen gehouden door een metalen ringband. Wat nu?
Drie opties. De eerste: het dondert me niks dus ik flikker die jaarkalender in z'n geheel in de papiercontainer – ze zoeken het maar uit bij de afvalverwerking. Optie twee is de kalender in de kliko voor het restafval te deponeren. De derde mogelijkheid is de beste: de boel scheiden, dus het ringbandje los zien te krijgen zodat het papier in de ene en het metaal in de andere bak belandt. Helaas is het ook de meest veeleisende optie. Het betreft namelijk geen simpel scheurgevalletje maar een stevige maandkalender met een hard kartonnen omslag. Ik zal dus moeten wriemelen, pielen, raggen c.q. grof geweld gebruiken om die ijzeren ringband los te krijgen. Gedoe! En moet ik dat dan vervolgens ook niet doen met al die brochures, bijlagen en tijdschriften waar nietjes in zitten?
Afijn, zoals de eerste zin al aangaf kom ik hier niet zo snel uit. Is dit mijn gebruikelijke besluiteloosheid, gebrek aan energie of leegheid van bestaan? Een piekerstoornis misschien? Moedeloos sjok ik mijn pand weer in en leg die vermaledijde kalender op de keukentafel. Vervolgens blijf ik ernaar staren en wachten op een mooie ingeving. Die maar niet komt.

Erfzonde

Nog nooit dronk ik whiskey, las ik de bijbel, bestuurde ik een Lada, deed ik aan korfbal, groepsseks of beeldhouwen. Het is slechts een kleine greep uit de triljard dingen die ik niét deed. Helaas sta ik hiermee een tikkie haaks op het ruim aanwezige gedachtegoed – vooral onder jongeren of naïeve oudjes – dat je alles uit je leven moet halen. Leef groots en meeslepend! Sportmerk Nike heeft rondom deze kul zelfs een imperium gebouwd onder de slogan Just do it. Als grijze Eminentie, levend in de 21ste eeuw, adviseer ik don’t. Iets specifieker: onderneem slechts het hoognodige, laat het meeste aan je voorbij gaan, beweeg slechts in kleine kring, neem weinig ruimte in. Klinkt heel saai, maar het is dé manier om het leven op onze steeds meer verstikkende planeet dragelijk te houden, daar heb je lachebekje Greta Thunberg echt niet voor nodig. Eigenlijk ben je een ingetogen levensstijl ook verplicht aan moeder Aarde. De grootste en meest vervuilende daad die je als mens jegens onze planeet kunt maken heb je immers tegen wil en dank al achter de rug: het roetsjen door je mams geboortekanaal. Om deze erfzonde tijdens je verdere leven nog een beetje goed te maken kun je het volgende doen: hou je gedeisd en zoveel mogelijk je smoel!
Mede hierom wens ik eenieder een rustig twintigtwintig.

Jassenparade

In het koopjesdorp bij mij om de hoek, beter bekend als Batavia Stad, staat een kerstboom zo groot dat er tunneltje in zit zodat het volk eronderdoor kan. En dat doet het, speciaal voor de foto natuurlijk. Veelvuldig poseert men onder het dennengroen. Zo ook een lange man in een camelkleurige kashmier jas die een piepkleine hondje aangelijnd houdt. De man oogt verlegen met de situatie en daar is alle reden toe, want hij staat daar ontzettend voor lul. Zijn mini-hondje is namelijk zo’n kalig, rillend en vooral triest doorgefokt exemplaar dat amper boven de goed gepoetste Van Bommel's van zijn baasje uitkomt. Om het nog deerniswekkender te maken is het beestje gekleed in een rood jasje dat is afgezet met wit bont, zo’n kerstmanjasje dus. Mijn hart breekt bij het zien van het hoopje dierenleed. En wansmaak.
Vijf meter voor dit drama bevindt zich de regisseur tevens fotograaf, een gezette dame met een pruikerig kapsel en een bontjas in panterprint. Zij heeft moeizaam de hurkzit aangenomen ten bate van een laag standpunt. Kennelijk wil ze vooral het hondje goed in haar vizier krijgen - manlief schijnt bijzaak. Als het kiekje gemaakt is probeert de vrouw omhoog te komen, maar dat lukt haar amper, haar knieën zitten op slot. Ze kreunt; ze kreunt steeds harder. De lange man in de kasjmier jas – blij van het poseren verlost te zijn – haast zich naar de vrouw in de panterbontjas om haar overeind te helpen. Hierbij sleurt hij het hondje in diens potsierlijke kerstmanjasje zo ruw aan de lijn mee dat zijn nageltjes over het plaveisel schrapen.
Jassen hebben meerdere functies. Verhullen is daar een van.

Kerstgevoel

Het kerstgeweld in het grote tuincentrum wordt ieder jaar heviger. Baby Jezus – ooit dé aanleiding – is geheel verdrongen door glitters, jingelende bellen en Mariah Carey. Maar kom-kom, zegt mijn ingebouwde coach, ga er nu niet zuur over lopen doen en geniet gewoon van het aanstaande feest.
Wat later passeer ik twee dames die ergens tussen de witbepoederde dennentakken staan te beppen. Ik hoor de ene zeggen: ‘We zijn net verhuisd naar de Warande; we hebben er een vrijstaand huis gekocht.’ Sorry hoor, maar waarom expliciet vermelden dat het huis vrijstaand is? Het matcht immers niet met de kerstgedachte dat status ondergeschikt is aan liefde, warmte en goedheid. Maar kom-kom, zegt mijn ingebouwde coach opnieuw, ga nou verdomme niet verder met je gezeik maar geniét.
Een gangpad verderop sta ik bij de vetbolletjes en ander gezellig vogelvoer. Ik hou van vogels en dus fleur ik op bij de ontdekking dat een stel mussen Intratuin's enorme hal als kraakpand beschouwt. De illegaal aanwezige beestjes doen zich brutaal - pal voor mijn neus - tegoed aan de pindastrengen, zaden en ander lekkers dat uit sommige verpakkingen piept. Bij het zien van dit hartverwarmende buffet komt mijn kerstgevoel nu wel spontaan tot leven. Kennelijk heb ik daar helegaar geen coach voor nodig, zelfs geen ingebouwde.